Olbia–Alghero: 228 km północnym wybrzeżem Sardynii (3 dni)

Północne wybrzeże Sardynii to 228 kilometrów granitu i wody między dwoma lotniskami, co czyni z niej jedną z najprostszych w organizacji wyspiarskich tras w Europie — i jedną z tych, z których najtrudniej wyjechać. Skała jest tu starsza od Alp, wyrzeźbiona wiatrem w kształty, które wyglądają na zamierzone, a morze ma barwę, którą ludzie biorą za filtr ze zdjęcia.

Dzień 1 — z Olbii do Palau przez Costa Smeralda (65 km)

Na północ z Olbii w stronę Costa Smeralda, wymyślonej w latach sześćdziesiątych XX wieku przez konsorcjum, które wykupiło wybrzeże, napisało własne przepisy budowlane i ich dopilnowało — dlatego nie ma tu wieżowców, tylko niska zabudowa z kamienia i jałowiec.

Porto Cervo jest jej centrum i wart jest godziny, głównie po to, żeby zobaczyć, jak wyglądają takie pieniądze, kiedy zgadzają się być ciche. Ale sensem drogi na północ są plaże.

Nocleg w Palau, które jest raczej pracującym portem niż kurortem.

Dzień 2 — La Maddalena i północny brzeg do Castelsardo (95 km)

Promy z Palau na archipelag La Maddalena pływają przez cały dzień, a rejs zajmuje około dwudziestu minut; można zabrać samochód, a wyspy są ze sobą połączone groblą.

Z powrotem na stałym lądzie droga biegnie na zachód przez Santa Teresa Gallura, dość blisko, by przy dobrej widoczności zobaczyć Korsykę po drugiej stronie cieśniny, a potem wzdłuż wybrzeża z wyrzeźbionych wiatrem skał do Castelsardo — miasteczka spiętrzonego pod zamkiem Dorii na przylądku.

Dzień 3 — w dół do Alghero i Capo Caccia (68 km)

Na południowy zachód do Alghero, które przez cztery stulecia należało do Korony Aragonii i wciąż mówi katalońskim dialektem na tablicach z nazwami ulic. Stare miasto jest otoczone murami, płaskie i stworzone do rozchodzenia długiej jazdy.

Zakończenie w Capo Caccia na zachód od miasta, gdzie klif opada w morze, a droga po jego krawędzi jest ostatnią naprawdę dobrą na tej trasie.

Na wyspie nie ma dróg płatnych

Ani jednej. Sardynia nie ma żadnych autostrad — sieć składa się z superstrade, bezpłatnych dróg państwowych z ograniczeniami do 110 km/h, a kręgosłup SS131 przebiega całą wyspę bez ani jednej bramki.

Warto o tym powiedzieć, bo w kontynentalnych Włoszech jest odwrotnie: autostrada liczy opłatę za kilometr w systemie biletu i szlabanu, a kierowca, który przejechał z Rzymu do Neapolu, ma prawo oczekiwać tego samego. Tutaj płaci się za paliwo i za nic więcej.

Jak sprowadzić tu samochód

Na obu końcach tej trasy jest lotnisko, więc wynajem na miejscu to rozwiązanie najprostsze. Przyjazd własnym autem oznacza prom z Genui, Livorno albo Civitavecchii do Olbii lub Porto Torres — rejs nocny, na sierpień wykupiony wiele miesięcy wcześniej.

Ile to kosztuje

Skorzystaj z kalkulatora kosztów, żeby wyliczyć paliwo i noclegi na konkretne daty. Bez opłat drogowych koszty zmienne to paliwo, noclegi — które mocno się rozjeżdżają między Costa Smeralda w sierpniu a Castelsardo w maju — oraz prom na La Maddalena, jeśli zabierasz na niego samochód.

Ta podróż jest też w darmowym planerze podróży Roadcut: zmień liczbę dni i miejsca noclegów, wybierz swój pojazd, żeby zobaczyć koszt paliwa, sprawdź pogodę na trasie i otwórz każdy dzień w Mapach Google, Mapach Apple albo Waze.