Roadtrip langs de noordkust van Sardinië: Olbia naar Alghero (3 dagen)

De noordkust van Sardinië bestaat uit 228 kilometer graniet en water tussen twee vliegvelden, waardoor dit een van de makkelijkst te organiseren eilandritten van Europa is — en een van de moeilijkste om te verlaten. De rotsen hier zijn ouder dan de Alpen, door de wind uitgesleten tot vormen die opzettelijk lijken, en de zee heeft de kleur waarvan mensen aannemen dat het een filter is.

Dag 1 — Olbia naar Palau via de Costa Smeralda (65 km)

Vanaf Olbia noordwaarts de Costa Smeralda in, in de jaren 1960 bedacht door een consortium dat de kust opkocht, een bouwverordening opstelde en zich daar ook aan hield — daarom staan er geen torenflats, alleen lage bouw van steen en jeneverbes.

Porto Cervo is het middelpunt en een uurtje waard, vooral om te zien hoe zoveel geld eruitziet wanneer het ermee instemt stil te blijven. Maar het gaan echt om de stranden op de weg naar het noorden.

Overnacht in Palau, een werkende haven in plaats van een resort.

Dag 2 — La Maddalena en de noordkust naar Castelsardo (95 km)

De hele dag varen er veerboten van Palau naar de archipel La Maddalena; de overtocht duurt ongeveer twintig minuten, je kunt de auto meenemen en de eilanden zijn onderling verbonden door een dam.

Terug op het hoofdeiland loopt de weg westwaarts langs Santa Teresa Gallura, dichtbij genoeg om op een heldere dag Corsica aan de andere kant van de zeestraat te zien, en dan langs een kust van door de wind gevormde rotsen naar Castelsardo — een stadje dat opgestapeld ligt onder een kasteel van de Doria’s op een landtong.

Dag 3 — Zuidwaarts naar Alghero en Capo Caccia (68 km)

Naar het zuidwesten, naar Alghero, dat vier eeuwen onder de Kroon van Aragon viel en waar op de straatnaamborden nog steeds een Catalaans dialect staat. De oude stad is ommuurd, vlak en gemaakt om na een lange rit de benen te strekken.

Sluit af bij Capo Caccia ten westen van de stad, waar de klif in de zee stort en de weg over de rand de laatste goede van de reis is.

Het eiland heeft geen tolwegen

Niet één. Sardinië heeft helemaal geen autosnelwegen — het netwerk bestaat uit superstrade, gratis rijkswegen met limieten tot 110 km/h, en de SS131 loopt als ruggengraat over de volle lengte van het eiland zonder één tolhokje.

Dat is het vermelden waard, want op het Italiaanse vasteland is het precies omgekeerd: de autostrada rekent per kilometer af via een systeem van kaartjes en slagbomen, en wie Rome naar Napels heeft gereden verwacht redelijkerwijs hetzelfde. Hier betaal je voor brandstof en verder niets.

De auto hierheen krijgen

Aan beide uiteinden van deze route ligt een vliegveld, dus huren op het eiland is de eenvoudige optie. Je eigen auto meenemen betekent een veerboot vanuit Genua, Livorno of Civitavecchia naar Olbia of Porto Torres — een nachtelijke overtocht, en een die voor augustus maanden vooruit volgeboekt raakt.

Wat het kost

Gebruik de cost calculator om brandstof en overnachtingen voor jouw precieze data te berekenen. Zonder tol zijn de variabele kosten brandstof, bedden — die sterk verschillen tussen de Costa Smeralda in augustus en Castelsardo in mei — en de veerboot naar La Maddalena als je de auto meeneemt.