Lanzarote — wulkaniczna pętla samochodem (3 dni)

Lanzarote to najbliższa rzecz, jaką Europa ma do jazdy po innej planecie. Sześcioletnia erupcja w latach trzydziestych XVIII wieku pogrzebała ćwierć wyspy pod lawą i zostawiła krajobraz czarnego żwiru, czerwonych stożków i zastygłych rzek skalnych, który od tamtej pory prawie się nie zmienił. Około 230 km wystarczy, żeby objechać to wszystko w trzy dni, a ponieważ wyspa leży u wybrzeży Afryki, jest to trasa na cały rok — jedno z niewielu miejsc w Europie, gdzie styczeń jest powodem, by pojechać, a nie by poczekać.

Wyspy Kanaryjskie należą do Hiszpanii, więc jeździ się prawą stroną i nie ma opłat drogowych. Odległości są krótkie, a drogi bardzo dobre, ale komunikacja publiczna między miejscami wartymi zobaczenia jest uboga — na tej wyspie samochód nie jest udogodnieniem, tylko podstawą całego planu. Jedna rzecz, którą trzeba wiedzieć przed przyjazdem: przez serce Timanfaya nie przejedziesz własnym samochodem. Ruta de los Volcanes, droga przez pole kraterów, jest dostępna wyłącznie autokarem z centrum Montañas del Fuego, a biletów nie sprzedaje się już przy wjeździe — rezerwuje się online konkretny dzień i godzinę, i trzeba stawić się jakieś piętnaście minut wcześniej. Zarezerwuj to przed wszystkim innym, bo od tego zależy układ pierwszego dnia. Całą resztę trasy przejeżdżasz sam.

Dzień 1 — Z Arrecife do gór ognia i na południowe wybrzeże (80 km)

Wyjedź z Arrecife drogą LZ-2 i skręć w głąb wyspy do La Geria, najdziwniejszej winnicy w Europie: pojedyncze krzewy posadzone w dołach wykopanych w czarnym wulkanicznym żwirze, każdy osłonięty niskim półkolistym murkiem z kamieni przed pasatem. Zatrzymaj się w bodedze, a potem jedź do Parku Narodowego Timanfaya na zarezerwowaną godzinę i przejedź autokarem trasą Ruta de los Volcanes.

Dalej na wybrzeże, do El Golfo, gdzie w na wpół zatopionym kraterze leży zielona laguna za czarną plażą, a potem na południe wzdłuż lawowych klifów do Los Hervideros, gdzie fale wypychają wodę tunelami w skale. Nocleg w okolicy Yaizy lub na południowym wybrzeżu.

Dzień 2 — Południe i droga na północ (85 km)

Zacznij od warzelni soli Salinas de Janubio i plaż Playa Blanca, a potem ruszaj z powrotem w górę wyspy. Jeśli chcesz godziny na piasku, plaże Papagayo leżą na końcu wyboistej, nieutwardzonej drogi z niewielką opłatą za samochód (około 3 €) przy wjeździe do pomnika przyrody Los Ajaches — da się przejechać zwykłym autem, jeśli jedzie się powoli, i poza sezonem warto.

Potem przejedź wyspę na północ drogą LZ-1 do Jameos del Agua, zapadniętego tunelu lawowego, który César Manrique zamienił w salę koncertową i basen, nie ukrywając, czym to miejsce było, oraz do sąsiedniej Cueva de los Verdes, surowego odcinka tego samego tunelu, zostawionego w stanie naturalnym. Nocleg na północy, w okolicach Arriety lub Haríi.

Dzień 3 — Północne klify i powrót przez dawną stolicę (65 km)

Wjedź do Mirador del Río, punktu widokowego Manrique wykutego w klifie prawie 500 m nad morzem, z widokiem na wyspę La Graciosa. Zjedź przez Haríę, zieloną „dolinę tysiąca palm”, która wygląda jak zupełnie inna wyspa, a potem na południe do Teguise, pobielonej dawnej stolicy, cichej w każdy dzień poza niedzielą z targiem.

Zakończ w Fundación César Manrique tuż za Teguise — własnym domu artysty, wbudowanym w pięć wulkanicznych baniek — i wróć do Arrecife.

Koszty

Skorzystaj z kalkulatora kosztów, żeby wycenić paliwo i noclegi na swoje terminy. Zaplanuj budżet na zakwaterowanie, paliwo na około 230 km spokojnej jazdy, wynajem samochodu (prawie wszyscy przylatują samolotem) oraz bilety wstępu: Timanfaya (rezerwowana online godzina wejścia), Jameos del Agua, Cueva de los Verdes i Mirador del Río — każde z tych miejsc pobiera opłatę osobno, a bilet łączony na obiekty Manrique zwykle wychodzi taniej niż kupowanie pojedynczo. Rezerwuj auto wcześnie na styczeń i luty — wyspa zapełnia się mieszkańcami północnej Europy, a tanie kategorie schodzą pierwsze.